Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

"In Power We Entrust The Love Advocated" *

Τι κοινό μπορεί να έχει μια death/doom metal μπάντα των 90's με ενα new age νεοκλασικο ντουέτο απο την προηγούμενη δεκαετία?

Γιατι να θελει κανεις να ξανα-γραψει το τραγουδι κάποιου άλλου?
Επαναλαμβανονται οι συνθηκες στις διαπροσωπικες σχεσεις(και ότι κουβαλανε αυτες μαζι τους) επαναλαμβανονται και οι αναγκες?
Ή είναι απλά ένα προϊόν που ξαναζητήθηκε από την αγορά?

Μήπως τελικά είναι μεγάλη ανάγκη για επικαιροποίηση (των ηθών, των φιλοσοφικών-πολιτικών θεωριών κλπ...)

Θα μου πεις, οδηγήθηκες σε όλα αυτά από ένα και μόνο τραγούδι?
Να σου υπενθυμίσω ότι το μπλογκ που διαβαζεις λέγεται χαοτικό προνόμιο....

Απολαύστε υπεύθυνα:


και το οριτζιναλ για όσους ενδιαφέρονται εδώ




*"
στην εξουσία εμπιστευόμαστε την υποστηριζόμενη αγάπη"
καλα, μην το παρατραβηξουμε με την εξουσια τωρα...

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η μοναξια..

δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

keep up the good work parents (and future parents)...